بومرنگی که به اروپا بازگشت

بومرنگی که به اروپا بازگشت

نام "گرینلند" و تحولاتی که در این جزیره راهبردی رخ می دهد، تبدیل به یک کابوس تمام عیار برای کشورهای اروپایی شده است. یکی از کشورهایی که در بطن این مناقشه قرار دارد، آلمان است.فردریش مرتز صدراعظم سرزمین ژرمنها و وزیر خارجه دولت او ظاهرا مواضع سرسختانه ای در قبال رویکرد خاص آمریکا در قبال گرینلند اتخاذ کرده و وعده داده اند در برابر زیاده خواهی های واشنگتن در قبال این جزیره ایستادگی کنند. به صورت همزمان اخباری در خصوص ترک گرینلند توسط نیروهای آلمانی مخابره شده که توسط برخی رسانه های اروپایی تایید و توسط برخی دیگر تکذیب شده است! به راستی قدرمتقین تحولات جاری در گرینلند چیست؟چگونه این پدیده را باید مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و نقش خود کشورهای اروپایی در شکل گیری معادله یک طرفه و سلطه گرایانه ای که ترامپ ترسیم کرده چیست؟
پس از تشکیل پیمان آتلانتیک شمالی ( ناتو) شاهد بازی مستقیم کشورهای اروپایی در زمین ایالات متحده آمریکا بوده ایم. این مسئله در تاریخ معاصر نمود ویژه ای داشته است ؛جایی که اعضای اروپایی ناتو تبدیل به بال مکمل اشغالگری و تجاوزواشنگتن در نظام بین الملل
تبدیل شده اند. به عنوان مثال در جریان اشغال افغانستان و عراق شاهد بودیم که علی رغم مخالفت های ظاهری ژاک شیراک و شرودر( مقامات سابق فرانسوی و آلمانی) با جنگ ، آنها پس از اشغال این دو کشور بدترین اقدامات ممکن را در راستای تکمیل پازل اشغالگری واشنگتن در غرب آسیا و افغانستان صورت دادند. سیاهه جنایات نیروهای اروپایی ناتو در افغانستان و عراق به اندازه ای
طولانی و تکان دهنده است که حتی افشای آنها صدای برخی نهادهای حقوق بشری در غرب را نیز در آورده است.پیوستگی مطلق اروپا و آمریکا مولد هزینه های زیادی برای قاره سبز بوده و شهروندان کشورهای اروپایی بارها نسبت به این تعلق خاطر مطلق و وابستگی حقارت آمیز به سران کشورهایشان هشدار داده اند. نظرسنجی ها و پیمایشهای تحقیقاتی که در طول دو دهه اخیر در اروپا صورت گرفته بیانگر همین حقیقت است.
با این حال احزاب سوسیال دموکرات و محافظه کار در غرب از ماکرون و مرتز گرفته تا دیگران به بازی مستقیم و مطلق خود در زمین واشنگتن ادامه دادند. امروز کار به جایی رسیده که ترامپ رئیس جمهور آمریکا در اثبات زیاده خواهی خود در گرینلند، رویکرد حقارت آمیز اروپا و وابستگی قاره سبز به آمریکا را به افرادی ناتوان مانند ماکرون، رئیس جمهور فرانسه یادآوری می کند.حتی ترامپ یک گام فراتر نهاده و با لحنی تحقیر آمیز در خصوص رهبران اروپایی و نوع وابستگی آنها به واشنگتن سخن می گوید. صورت مسئله گویاست: ترامپ رسما مقامات اروپایی را بابت وابستگی آنها به آمریکا تحقیر نموده و اشغال گرینلند را نیز در چنین فضایی حق واشنگتن تلقی می کند!
اروپائیان که همواره تکمیل کننده پازل های راهبردی و پروژه های اشغالگرایانه آمریکا در نظام بین الملل بوده اند اکنون با بحران بی سابقه
و تمام عیاری در گرینلند مواجه شده اند که قدرت مدیریت آن را به صورت آشکار از دست داده اند. در این معادله آنها قربانی بازیگری شده اند
که به بازی در زمین آن عادت کرده اند! ترامپ نیز از این مسئله نهایت سوء استفاده ممکن را نموده و معتقد است زمان باج خواهی از مهره های
اروپایی واشنگتن فرا رسیده است! این بدترین معامله ایست که آمریکا با مهره های اروپایی خود نموده و باید به مثابه درسی بزرگ در حوزه روابط بین الملل مورد استناد و مطالعه قرار گیرد. بومرنگی که اروپائیان در همراهی با آمریکا به سرتاسر دنیا پرتاب می کردند اکنون به سوی قاره سبز بازگشته و جایی برای تنفس حداقلی آن در پرونده موسوم به "تصرف گرینلند"باقی نگذاشته است.